мгновения

четверг, 20 сентября 2012 г.

слухаю песню "не адпускай" і пры гэтым адчуваю як быццам ... адпускае ...
вось як бывае

і ўсё ж такі, сябар у мяне ёсць
гэта мой фотаапарат
і цалкам магчыма, што ён адчувае ўсе мае разважанні, бо ён заўсёды са мной
:)

ціхі, ледзь чутны, дожджык за акном

па-мойму, я не жыву, а назіраю за сваім жыццём
не ведаю чаму так адбылося
і да чаго гэта прывядзе таксама не ведаю

толькі што трапілі на вочы словы
"а на вуліцы такі прыемны пах восені"
і гэта праўда
ўжо некалькі дзён такое адчуваю